Black-out

Het is 1 januari 2025. Vanmiddag ben ik met mama bij papa geweest. Susan kwam ook samen met Christiaan en Mevrouw Goldstein.

Even later zaten we met z’n allen rond een tafeltje in het restaurant van het St. Nic. We hebben elkaar een goed Nieuwjaar gewenst en onder het genot van een kopje thee/koffie en een gebakje hebben we heerlijk gekletst. Ook papa liet nog een paar keer van zich horen en vertelde vermakelijk dat hij bij de kindertjes was geweest (uitstapje met de afdeling naar een kinderdagverblijf) en dat toen ze een liedje gingen zingen over “slaap kindje slaap” hij op de grond ging liggen om te slapen. Wij hebben er om gelachen.

Na dik anderhalf uur merkte ik dat papa onrustig werd en heb ik hem terug gebracht naar zijn kamer. De rest wachtte in het restaurant tot ik terug kwam.

Het was inmiddels 3 uur en ook wij besloten weer terug te gaan naar huis. Susan, Christiaan, mevrouw Goldstein en ik liepen naar de auto. Mama bleef bij de deur wachten totdat ik de auto had opgehaald.

Na in de regen afscheid genomen te hebben van de rest stapte ik in de auto en reed weg. De rit naar huis is een kleine 5 minuutjes. Thuis gekomen rij ik de parkeerplaats op. Nog een beetje verbolgen omdat er iemand op “mijn” plekkie stond. Ik stapte uit en liep naar binnen. Leg de sleutels neer terwijl ik mij ineens bedenk: ik heb niemand thuis gebracht. Het was even een wirwar in mijn hoofd. Tot ik er ineens achter kwam dat ik moeders bij het St. Nic heb laten staan.

Jezus!! Mama! Ik bel haar gelijk op en zei: ik weet niet waar ik zat met mijn hoofd. Oh zei ze heel droog: ben je door gereden naar huis? Ik kon wel janken. Hoe dan?

Ik kom eraan zei ik.

Ruim 5 minuten later reed ik weer bij het St. Nic voor en mama kwam naar buiten lopen. Ze was helemaal niet gealarmeerd. Zij dacht dat wij nog even aan het kletsen waren.

Het eerste wat ik zei was dat ik het enorm eng vond. Ook gezien de ziekte van papa. Toen we terug reden hebben we samen naar een oorzaak gezocht. Mijn moeder zei dat het waarschijnlijk kwam doordat we met zijn allen naar de auto gingen. Maar daar had ik zelf helemaal over na gedacht. Ik heb geen idee hoe het kwam. Het enige wat ik op dat moment dacht was dat ik wel in janken uit kon barsten. Mama zei dat ik er niet al te lang over na moet denken. Misschien had je wel een black-out zei ze nog.

(Ik vind het nog steeds eng maar ik moet het loslaten.)