Trots

Wat ben ik toch weer reuze trots op mijzelf.

Van het weekend kwam ik erachter dat ik op donderdag als vaste kracht aan de gang zou gaan bij een familie. Toen ik gisteren (zondag) in mijn rooster keek zag ik een bekend adres staan. Toen ik de leeftijd van de client zag wist ik het weer. Ik ben hier eerder geweest. Ongeveer een jaar terug. Het is een jonge vrouw. Met kinderen. Nog geen 50 jaar. Ze is erg ziek geweest en het is de bedoeling dat ik heel erg zelfstandig aan het werk ga en de client maar niet te veel moest vragen. Ik ben daar een paar keer geweest en na enkele keren liet ze mij weten dat ik de dingen niet goed deed en dat zij een andere hulp wilde. Ik ben zeg maar een beetje aan de kant gezet. Ik kon echt niets goed doen. Eigenlijk was ik er niet rauwig om. Want ze was een lastige, en dan bedoel ik ook een echt onredelijke client.

Maar goed, ineens was ik daar dus weer ondergebracht. Na de mail heb ik gelijk een mail terug gestuurd. Dat ik al eerder bij die mevrouw was geweest en dat ik niet meer terug hoefde te komen. Dus waarom wordt ik daar nu weer naar toe gestuurd.

Vandaag, 6 januari om half 2 heb ik nog steeds geen reactie gehad dus ik besluit maar eens te gaan bellen.

Ik kreeg een jongeman aan de lijn. Dus ik vroeg naar iemand van de planning. Degene die mij onderverdeeld heeft bij deze client heeft vakantie. Heeft ze goed uitgekiend. De jongen vertelde dat de planning overleg heeft en hij vroeg wat ik wilde weten. Dus ik leg de situatie uit. Oh, zei de jongen. Ik heb ook bij haar gewerkt. En alles wat ik deed was niet goed. Oh, das mooi. Dan ben ik dus niet de enige die het niet goed heeft gedaan.
Hij zou mijn vraag/opmerking bij de planning neerleggen en ik zou zo snel mogelijk terug gebeld worden.

Nog geen 10 minuten later, ik denk eerder nog 5, kreeg ik een mail terug. Daarin stond dat de client akkoord was gegaan en dat ik gewoon maar moest gaan donderdag. Ja, maar ik wil niet terug. Helemaal niet nu ik weet dat ik niet de enige ben die eigenlijk de deur gewezen is. Dus ik weer terugmailen.

Toen ik de mail verstuurd had dacht ik, nee, dit doe ik niet goed. Bellen moet ik. Dus ik weer bellen. Kreeg weer de jongeman aan de lijn.

Ik vertelde dat ik een mail had gehad en of ik met degene kon praten die die mail verstuurd had.

Even later kreeg ik een lieve dame aan de lijn. En heb ik wederom mijn verhaal uitgelegd en dat ik het helemaal niet meer zag zitten om terug te gaan naar deze client. De lieve dame was niet blij maar ze begreep mijn situatie. Ze twijfelde! Wat moest ze doen. Uiteindelijk zei ze dat ze mij uit de planning zou halen en die client zou bellen.

Mijn eerste reactie was een gedachte. Godzijdank. Daar hoef ik niet meer heen. In plaats daarvan krijg ik een nieuwe client. 2 uur om de week. Ik ben blij. En wat ben ik supertrots op mijzelf dat ik nu eens een keer duidelijk mijn standpunt heb weten te behouden. Ik denk dat ik 5 jaar eerder mij erbij neer had gelegd en dat ik met heel veel tegenzin naar dit gezin was gegaan.