Inkies blog

  Trots Wat ben ik toch weer reuze trots op mijzelf. Van het weekend kwam ik erachter dat ik op donderdag als vaste kracht aan de gang zou gaan bij een familie. Toen ik gisteren (zondag) in mijn rooster keek zag ik een bekend adres staan. Toen ik de leeftijd van de client zag wist ik het weer. Ik ben hier eerder geweest. Ongeveer een jaar terug. Het is een jonge vrouw. Met kinderen. Nog geen 50 jaar. Ze is erg ziek geweest en het is de bedoeling dat ik heel erg zelfstandig aan het werk ga en de client maar niet te veel moest vragen. Ik ben daar een paar keer geweest en na enkele keren liet ze mij weten dat ik de dingen niet goed deed en dat zij een andere hulp wilde. Ik ben zeg maar een beetje aan de kant gezet. Ik kon echt niets goed doen. Eigenlijk was ik er niet rauwig om. Want ze was een lastige, en dan bedoel ik ook een echt onredelijke client. Maar goed, ineens was ik daar dus weer ondergebracht. Na de mail heb ik gelijk een mail terug gestuurd. Dat ik al eerder bij die...

  Black-out Het is 1 januari 2025. Vanmiddag ben ik met mama bij papa geweest. Susan kwam ook samen met Christiaan en Mevrouw Goldstein. Even later zaten we met z’n allen rond een tafeltje in het restaurant van het St. Nic. We hebben elkaar een goed Nieuwjaar gewenst en onder het genot van een kopje thee/koffie en een gebakje hebben we heerlijk gekletst. Ook papa liet nog een paar keer van zich horen en vertelde vermakelijk dat hij bij de kindertjes was geweest (uitstapje met de afdeling naar een kinderdagverblijf) en dat toen ze een liedje gingen zingen over “slaap kindje slaap” hij op de grond ging liggen om te slapen. Wij hebben er om gelachen. Na dik anderhalf uur merkte ik dat papa onrustig werd en heb ik hem terug gebracht naar zijn kamer. De rest wachtte in het restaurant tot ik terug kwam. Het was inmiddels 3 uur en ook wij besloten weer terug te gaan naar huis. Susan, Christiaan, mevrouw Goldstein en ik liepen naar de auto. Mama bleef bij de deur wachten totdat ik ...

  Donderdag 12 december 2024 Ik heb de hele dag gewerkt en het liefste zou ik naar huis gaan. Maar er wacht nog een vrijwilligers kerstfeestje op mij. Moet ik die drukte weer in. Ik heb geen flut zin. Ik heb al zo’n moeite met het aanspreken van mensen. Ik voel mij altijd zo opgelaten. Met lood in de schoenen loop ik naar binnen. Jeetje, het hele restaurant zit vol. Even dacht ik, ik loop weg, dus ik liep in sneltreinvaart naar de wc. Even wat moed bij elkaar rapen. Tussen alle drukte door loop ik naar de balie van het restaurant waar allemaal drankjes staan. Ik pak een cola en wil doorlopen. Tot een van de vrijwilligsters vroeg of ik ook een vrijwilliger was. Ze kende mij niet in die hoedanigheid. Wel als dochter van een bewoner. Ik vertel haar dat ik vrijwilliger ben van het muziek cafe. En daarnaast ik elke woensdag een bewoner bezoek. Aangezien het erg druk is wordt de vrijwilliger al snel aangesproken door iemand anders en loop ik, gewapend met een glas cola, door de ...