Donderdag 12 december 2024

Ik heb de hele dag gewerkt en het liefste zou ik naar huis gaan. Maar er wacht nog een vrijwilligers kerstfeestje op mij. Moet ik die drukte weer in. Ik heb geen flut zin. Ik heb al zo’n moeite met het aanspreken van mensen. Ik voel mij altijd zo opgelaten.
Met lood in de schoenen loop ik naar binnen. Jeetje, het hele restaurant zit vol. Even dacht ik, ik loop weg, dus ik liep in sneltreinvaart naar de wc. Even wat moed bij elkaar rapen.

Tussen alle drukte door loop ik naar de balie van het restaurant waar allemaal drankjes staan. Ik pak een cola en wil doorlopen. Tot een van de vrijwilligsters vroeg of ik ook een vrijwilliger was. Ze kende mij niet in die hoedanigheid. Wel als dochter van een bewoner. Ik vertel haar dat ik vrijwilliger ben van het muziek cafe. En daarnaast ik elke woensdag een bewoner bezoek. Aangezien het erg druk is wordt de vrijwilliger al snel aangesproken door iemand anders en loop ik, gewapend met een glas cola, door de menigte heen op zoek naar een lege stoel.

Er zijn best wat lege stoelen maar daar hangt of een tas of een jas overheen. Zo van, ik ben bezet.

Achterin het restaurant vind ik aan een tafel een lege stoel. Ik vraag of deze vrij is. Oh! Zegt een man die druk bezig is op zijn telefoon: ga lekker zitten. De gene die daar zat is al een tijdje weg. En hij vervolgde met: opgestaan is plaats vergaan.

Met frisse tegenzin ga ik zitten en wacht op een gesprek waar ik eventueel in kan haken. Lang hoef ik niet te wachten want de man met de telefoon begint tegen mij te praten. En vanaf dat moment is het niet meer stil geweest. Alleen tijdens de jubilea toespraken zijn we stil.

De man is zeer geïnteresseerd in wat mij hier brengt. Waarom doe ik hier vrijwilligerswerk.
Ik vertel dat mijn vader hier verblijft en dat dat mij dat er toe heeft gebracht om hier vrijwillig aan de gang te gaan. Hij vraagt aan mij waarom ik zo laat ben. Ik heb net gewerkt voordat ik hier kwam. Ik werk 24 uur voor Wilgaerden. In de schoonmaak bij mensen thuis. Hij was diep onder de indruk. Zo!!! Werken en ook nog vrijwilligerswerk doen. Ik vind het knap hoor.

Zo nu en dan probeer ik het gesprek om te buigen en vraag naar zijn verhaal. De man is 70 jaar. Gelukkig getrouwd met kinderen en kleinkinderen. Maar hij is zo benieuwd naar mijn verhaal en hij richt zich weer naar mij.

Ik vertel over mijn eerste 50 jaar van mijn leven. Dat ik onder een steen heb geleefd. Ik was er wel., maar ook weer niet. Ik had een auto voor mijn werk en de boodschappen. Verder kwam ik niet echt.

Een kleine 3 jaar geleden besloot ik, met medewerking van een vriendin, om over te stappen van werk. Werkte ik eerst in de gewone schoonmaak bij bedrijven, nu werk ik bij de mensen thuis. En door dat veranderen van werk heb ik ook een hele ommezwaai gemaakt. Zeg maar dat mijn leven met 180 graden is gedraaid. Hij is nog steeds onder de indruk. En vraagt welk cijfer ik mij op dit moment zou geven. Een 8,5 zeg ik. Ik zit op het gelukkigste moment van mijn leven. Tenminste, zo voel ik dat. Ik ga weg met de auto, bezoek musea en concerten en ga alleen op vakantie.

Een 8,5? Wauw. Dat is best hoog zegt de man.

Ik ga misschien wel een boek schrijven zeg ik tegen hem. Oh, dat moet je doen, zegt hij.

En ik zal jou op de hoogte houden, zeg ik. Hij waardeert dit enorm.

Hij vraagt of hij een foto van ons tweeën mag nemen. Ik vind dat een geweldig idee. En ik maak gelijk ook een selfie. En we hebben telefoonnummers en eindelijk ook onze namen uitgewisseld. De man heet Co en woont in Grootebroek.

De middag begint op zijn einde te lopen en wij zijn beide ons weegs gegaan. Ik ga nog even naar papa toe en hij gaat zijn kerstpakket halen.

Even later, na ook mijn pakket gehaald te hebben ga ik met een voldaan en stoer gevoel naar huis.